panuMEZZparang

 ข้อตกลงในการเข้ามาอ่านบลอค
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยความเคารพ 

หากมีปัญหาทางการมองเห็นสามารถปรึกษาจักษุแพทย์ได้ที่สถานพยาบาลใกล้บ้านท่าน

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความที่ไม่เหมาะสมและเกิดความขัดแย้ง
3.ห้ามนำเรื่องข้อความ รูปภาพไปโพสที่อื่นๆหรือทำการดัดแปลงรูปแบบ ข้อความใดๆโดยไม่ได้ติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อน

ส่งท้าย รักไร้กาล

                ไตติลารวบรวมตำราเรียนของตนเอง ใส่ในตู้ข้างเตียงของตนเอง  เขามองอย่างพิจารณารายชื่อหนังสือในตู้ของตนก่อนจะจัดเรียงเสียงใหม่ ให้เป็นไปตามลำดับอักษร ไม่นานก็เรียงครบเป็นระเบียบเป็นที่น่าพอใจ  ไตติลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงยิ้มให้กับห้องของตนเองที่เป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้านน่าอยู่ เหมาะสำหรับบรรยากาศของการเปิดเทอมที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า ไตติลาตัดสินใจกลับมาเตรียมตัวสำหรับเทอมใหม่เร็วขึ้นราวสัปดาห์จากกำหนดเดิม  ทางครอบครัวเองก็เข้าใจและเคารพในการตัดสินใจว่าไตติลาต้องการเวลาเตรียมตัว  ร่างโปร่งนั้น ก้าวช้าๆบนผืนพรมหยาบๆมาหยุดลงที่กระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกตรึงไว้  ไตติลามองแบบบ้านในกระดาษตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยาย ในอกนั้นแม้จะเจ็บแปรบ ทว่า ลึกๆในความรู้สึกนั้นกลับปะปนไปด้วยความรู้สึกของการถูกปลดปล่อยแต่นั่นก็เล็กน้อยเกินกว่าที่ไตติลาจะรู้สึกยินดีใดๆ  มือนวลนั้นเอื้อมออกไปปลดหมุดยึดที่มุมข้างหนึ่งออก ก่อนจะชะงักด้วยเสียง เรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ

“ครับ?”  ไตติลานิ่งฟังเสียงที่ปลายสายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปักหมุดยึดนั้นกลับคืนที่เดิม 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไปรับ”

“หาไม่ยากหรอกครับ เลี้ยวเข้าถนน ก็เห็นเลย อยู่ทางซ้ายมือ” ไตติลากวาดสายตาตรวจตราความเรียบร้อย อีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือซ้ายที่ประดับด้วยหยกแดงที่นิ้วนาง ขึ้นแตะขยับ  เครื่องประดับห้องชิ้นน้อยบนโต๊ะให้เป็นระเบียบราวกับจะไม่ให้ผิดไปแม้สักองศา

                ไตติลาหันมามองภายในห้องของตนเองอีกครั้งก่อนจะสวมรองเท้าแล้วก้าวยาวๆไปที่ประตูอพาร์ทเม้นต์เจ  เพื่อลงไปที่ด้านหน้าของอาคาร  หลังจากยืนรอไม่นานนักรถยนต์คันหนึ่งก็จอดเลียบกับฟุตบาต พร้อมกันใครคนหนึ่งที่ไตติลากำลังรอก้าวลงมาส่งยิ้มให้

“คุณไตติลาใช่ไหม?”  ไตติลารับคำ พลางส่งยิ้มทั้งที่ในหัวใจไม่ได้อยากจะแย้มรอยยิ้มแม้แต่น้อย

“ทางนี้ครับ”ร่างโปร่งนั้นนำอีกฝ่ายขึ้นไปยังอพาร์ทเม้นต์เจ

“เงียบดีนะครับ”

“ส่วนใหญ่จะเงียบแบบนี้ล่ะครับ”ไตติลาพูดพลางไขกุญแจเข้าอพาร์ทเม้นต์ของตนเอง ก่อนจะเปิดประตูให้ผู้มาเยือนเข้าไปก่อน 

“เป็นครัวกึ่งเปิด ติดกับห้องนั่งเล่น พื้นครัวเป็นกระเบื้องทำความสะอาดง่ายครับ”เจ้าของห้องอธิบายด้วยน้ำเสียงไม่ดังหรือเบาเกินไป

“มีห้องย่อยอีกสามห้อง ห้องน้ำสองห้องอยู่ในห้องนอนใหญ่ห้องหนึ่ง แต่ตู้ชาวเวอร์ ขอบยางกันน้ำไม่ค่อยดีเท่าไหร่คงจะต้องให้แลนด์ลอร์ดมาดูอีกทีนะครับ”  

“แล้วรูมเมตละครับ?”

“ก็ดีครับ เป็นนักศึกษาคนหนึ่ง กับอีกคนทำงานแล้วแต่ไม่ค่อยได้กลับมานอนที่นี่บ่อยนัก”

“ขอดูในห้องคุณหน่อยแล้วกันนะครับ?”ไตติลายิ้มรับก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“อือฮือ นี่ถ้าไม่บอกผมไม่เชื่อนะครับว่าเป็นห้องหนุ่มโสด ถ้าเป็นผมอยู่ เห็นจะไม่สะอาดนิ้งอย่างนี้” ผู้มาเยือนหัวเราะก่อนจะกวาดสายตามองห้องนั้นอย่างพึงพอใจ

“เอ๊ะ นั่นคุณร่างเองหรือเปล่า?”ผู้มาเยือน ชี้ไปยังกระดาษที่ถูกยึดไว้บนบอร์ด

“เปล่าหรอกครับ”  

“พร้อมให้ผมย้ายเข้ามาเมื่อไหร่ครับ?”  ไตติลานิ่งคิด

“ผมจะย้ายออกราวๆเดือนหน้า ช่วงต้นๆเดือน  ถ้าคุณสะดวก”

“ตกลงครับ”ไตติลาคลี่ยิ้มอ่อนๆในหน้า ด้วยหัวใจเย็นเยียบ

                ไตติลาทอดสายตามองที่สุดถนนณ จุดที่ผู้มาเยือนของตนได้ขับรถจนลับสายตาไป  พลางคิดไปว่า จะจัดการกับบ่ายวันนี้อย่างไรดี  ไตติลาเดินกลับไปไขตู้ไปรษณีย์ของอพาร์ทเม้นต์เจ  กวาดโบรชัวร์โฆษณาและจดหมายจากธนาคารออกมาเสียงลากกระเป๋าเดินทางทำให้ไตติลาเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงคุ้นตาไตติลาก้าวเดินลงบันไดหน้าอพาร์ทเม้นต์ก่อนจะหันไปยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เพื่อนำไปใส่ในกระโปรงท้ายของรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามของอพาร์ทเม้นต์  

                ไตติลาพอจะรู้มาบ้างว่าคริษฐ์จะย้ายกลับไปประจำสาขาที่ประเทศไทยอีกครั้ง ไตติลาเห็นดีด้วย  อย่างน้อย คริษฐ์จะได้อยู่ใกล้ใจมากกว่าอยู่ที่นี่  ให้ไม่ทำร้ายใครๆ หรือไม่ถูกใครทำร้ายๆอย่างที่ไตติลาเคยทำ  และเคยถูกกระทำมาก่อนไตติลาไม่ได้ร้องทักใดๆ เพียงแต่ยืนมองคริษฐ์เงียบๆ จนรถแท็กซี่คันนั้นเคลื่อนออกไปไตตาลาจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง พิมพ์ข้อความสั้นๆส่งให้ชายหนุ่มที่กำลังออกจากชีวิตไตติลา

‘sorry…for  everything’  ไตติลาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตนเองพลางเดินกลับขึ้นที่พักของตนเองบ้าง  ทั้งอาคารเงียบสงัดราวมีเพียงไตติลาอาศัยอยู่คนเดียว ราวกันมีเพียงไตติลาเท่านั้นที่ต้องวนย้อนกลับมาสู่กับดักที่ไม่อาจสลัดหลุดได้โดยง่าย...ทั้งที่แม้แต่คริษฐ์กลับจากไป เพื่อพบความสุข ในขณะที่ตนเองแม้แต่จินตนาการยังไม่อาจทำได้

                ไตติลาอยากจะหลอกตัวเองทว่าทำไม่ได้  หัวใจกลับเฝ้าตอกย้ำว่ากษิดิสที่เป็นเจ้าของหัวใจไตติลาทั้งหมด ลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว โดยที่ไตติลาไม่แม้แต่จะไปร่วมไว้อาลัยครั้งสุดท้าย เพียงเพราะความอ่อนแอในหัวใจตนเองที่ไม่อาจทานทนต่อความจริงนั้น ทว่ากลับไม่อาจหลอกตัวเองได้เช่นกัน  ร่างโปร่งนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของใครอีกคน เคยเป็นที่ๆ ทำให้ทั้งสองมาพบกันด้วยเพราะเวลาเกิดบิดเบือน ไตติลาหยุดยืนมองแบบในกระดาษที่ถูกตรึงไว้อีกอึดใจ  ก่อนจะค่อยถอนหมุดที่ตรึงไว้ ออกทีละตัว

เขาพับกระดาษใบนั้นความเก่าจนเหลืองกรอบทำให้กระดาษฉีกขาด ทว่าไตติลาไม่สนใจ กลับพับมันต่อไปจนสุดท้ายกระดาษใบนั้นกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยที่ไม่อาจรวมกันเป็นหนึ่งเดียวได้อีก  เขาทอดมองเศษกระดาษนั้นด้วยความรู้สึกสงบนิ่งราวกับไม่รู้สึกรู้สา ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมอง ภาพถ่ายที่เคยเป็นรูปคู่กัน บัดนี้มีเพียงใบหน้าของตนเองเท่านั้น ในขณะที่ใบหน้าคมสันที่ไตติลานึกรักกลับกลืนหายกลายเป็นสีขาวทั้งหมด มือนวลถือรูปนั้นไว้ในมือ  ทอดมองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วทิ้งทุกอย่างลงในถังขยะ โดยไม่รู้สึกใดๆอีก  นอกจาก.......ความว่างเปล่า

ไตติลาเตรียมอาหารคำของตนเองอยู่ในห้องครัว   ด้วยสูตรอาหารอย่างง่ายๆที่ปริ้นท์ออกมาพลางเงี่ยหูฟังเสียงเพลงจากเพื่อนร่วมอพาร์ทเม้นต์ที่มักรวมกลุ่มกันร้องเพลงในวันว่าง  มือนวลหยิบจับเครื่องครัวอย่างทะมัดทะแมง  สายตาของไตติลาสะดุดกับแหวนหยกแดงที่สวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง  ก่อนจะหยิบมีดขึ้นหั่นผักสำหรับปรุงอาหาร ทว่าเสียงออดหน้าประตูดังขึ้นเสียงก่อน  ไตติลาจึงพละไปเปิดประตู

       สมิทธิ์ไทสรรค์ กำลังจ้องมองไตติลาราวกับจะค้นหา สายตานั้นทอดมองมาอย่างห่วงหาระคนหวาดหวั่น  สำหรับคนที่เสียคนรักไป จนไม่อาจทำใจได้แม้แต่มาร่วมงานพิธีเลือกที่จะหนีหายไปเสียเฉยๆอย่างไตติลาที่เขาพบที่เมืองไทย  กับไตติลาที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขานี้ ต่างจากที่เขาคาดไว้มากนักดวงตาคู่นั้น ไม่ได้สื่อถึงความเศร้าโศกรวดร้าว ไม่ได้แสดงรอยแห่งความคร่ำครวญมีเพียงความสงบนิ่ง เดียวดาย และอ้างว้างสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“เข้ามาสิ”  ไตติลาเชื้อเชิญ ทว่าร่างสูงนั้นกลับนิ่งงัน

                มือแข็งแรงคู่นั้นยืนออกไปแตะแก้มนวลเบาๆ  ก่อนจะโอบไหล่บางมากอดไว้แนบอกโดยไม่มีใครปริปากพูดสิ่งใด   ไตติลาไม่แม้แต่ยกมือขึ้นสัมผัสตอบกลับทิ้งมือทั้งสองข้างลงข้างกาย จมูกได้กลิ่นเครื่องหอมจากเรือนผมและจากเสื้อสีดำของสมิทธิ์สวมใส่คล้ายธูป ความรู้สึกเจ็บร้าวที่ไม่รู้ที่มาแล่นพรูขึ้นจับหัวใจไตติลาในอ้อมกอดนั้น ดวงตาของไตติลารื้นน้ำตา ทว่าไม่อาจหยาดหยด

อะไรเอ่ย?.....มีก็เป็นทุกข์ไม่มีก็เป็นทุกข์

อะไรเอ่ย?...ยิ่งวิ่งหนียิ่งเข้าหา

อะไรเอ่ย?....ยิ่งโหยหากลับขาดแคลน

สำหรับไตติลาแล้วคำตอบคือ.....ความรัก

∞

เพลง two of us  ของลุง joe hisaishi จริงๆพยายามหาเพลง destiny of us ของลุง เเต่หาไม่เจอ เเป่ว  เเต่ลุงเป็นสุดยอดซุปเปอร์คอมโพซเซอร์จริงๆค่ะ เพลงของลุงจะมีลายเซนต์ชัดเจนในเมโลดี  ชาบูชาบู~

พูดถึงนิยายกันบ้าง ตอนนี้ก็ส่งท้าย รักไร้กาลกันเรียบร้อยเเล้ว คาดว่าคนอ่านน่าจะอยากเอาไม้หน้าสามดักตีหัวเมศที่มุมตึกกันเล็กน้อย ฮ่าๆ  เเถมสั้นกระจิ๊ดเดียว เเต่ดองน๊านนนนนานๆ

 มีเเผนว่าจะลองลงหลายๆบอร์ด เผื่อว่าจะมีชาวบอร์ดไหนชอบเเนวชีวิตรันทดเหมือนหนูไตติลาของเหล่าเเม่ยก ก๊าส(ไม่มีหร๊อก ฮ่าๆ)    

สำหรับภาคต่อไป อาจจะมาช้ามากๆค่ะ เพราะว่าติดสารพัดงาน ระนาดนี่ปวดหัวหนักหนามักๆ ไม่อยากพูดถึงข้ามมันไปซะ ฮ่าๆ  

ช่วงนี้เมศติ๊สเเตกทางอารมณ์มากค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร  สงสัยเพราะมีอะไรให้คิดเยอะ สงสัยเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ จะจบสี่ปีไหม  โปรเจคจะจบชีวิตซะก่อนไหม  จบเเล้ว เรียนหรือทำงานดี บลาๆ เอาเป็นว่าติ๊สเเตกมักๆ ไว้จะลองเขียนมาเเปะบลอคเหมือนคนอื่นบ้าง เผื่อว่าจะมีผู้อยากศึกษาชีวิตเมศๆนะคะ ฮ่าๆๆ

ปล. ติดบลอคที่คุณบิ๊สเเอ๊ดเฟบไว้มากมาย  หลายบลอค อ่านเพลินเกินห้ามใจจริงๆค่ะ ฮ่าๆ (เลยอยากเขียนบลอคงั้นมั่งเหมือนกัน เเต่ไม่รู้จะเล่าอะไร) อูย..เเต่บลอคทำอาหารนี่ฆ่ากันเลยค่ะ  พยาธิเมศร้องระงมฮ่าๆ

ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็น ชะลาลา~